، دلتنگی هایم کوچکتر بود  کاش در آیینه، گذشته ام را نمی دیدم ای کاش بودم ای  کاش.... کاش نفس هایم سبز بود جاری ای کاش قصه من قصه کلاغ رسیدن به خانه بود همش دوغ بود نه آب. من بودم و دلتنگی هایم. من بودم و قلمی که در دلتنگی هایم یاریم کند.کاش بزرگتر بودم به اندازه رهبری که تفریحش کار بود کاش وسعت نگاهم به اندازه آسمان بود . بزگتر از پهنای دلم.کاش حالم خوب بود و همه چیز بر وفق مراد کاش دولت وام می داد بی بهره، کاش دولت وام تعقل می داد کاش می شد شب ها همیشه مهتابی باشد روز ها ابری، ُُباران ببارد به اندازه تمام تشنگان این عالم به اندازه همه آنانی که عطش دارند کاش ابعاد این کاغذ بزرکتر از حرف هایم بود  اما حیف که نیست کاش استادم به من درس انسان بودن را نمی داد کاش من هم می خوابیدم مثل همه انانی که که خوابیدند.